Work, work, work, work, work.

Blog

Ik heb in mijn carrière al vele banen versleten. Ik werkte ondermeer als krantenbezorger, meteropnemer, als serveerster in een lunchroom en later in een restaurant, als winkelmeisje bij een bakker, als huishoudelijke hulp in de thuiszorg, als schoonmaakster bij een schoonmaakbedrijf, als BBL-groepsleider op een internaat, zorgkundige/coach in de verstandelijk-gehandicaptenzorg, als flexgroepsleider op een ander internaat, als senior begeleider in de zorg voor mensen met hersenletsel, als coördinerend begeleider bij de laatst genoemde doelgroep en als wijkcoach voor een middelgrote gemeente. In al deze banen heb ik plezier gehad; in de ene baan iets meer als in de ander.

In de loop der jaren ben ik steeds bezig geweest met scholing. Dat is ook wel eens anders geweest. Toen ik niet meer leerplichtig was, wist ik niet hoe snel ik aan het werk moest: School was niets voor mij, had ik besloten. Ik schoot van het ene baantje in het andere. Ik keek bij het ondertekenen van contracten lange tijd niet eens voor hoelang ik eigenlijk tekende. Ik was altijd blij met de banen die ik kreeg en was erg gedreven om te werken voor deze nieuwe werkgever. Toen er kinderen kwamen, wist ik niet hoe snel ik met werken moest stoppen: Dat was in die tijd wat meer vanzelfsprekend dan nu.

En toch. Het ging na een paar jaar knagen. Ik besloot een MBO-studie op te pakken.  de kinderen waren nog klein en ik was inmiddels een alleenstaande moeder met een co-ouderschap geworden. Ik deed de opleiding in deeltijd en werkte daarnaast 28 uur; de schoorsteen moest ook roken, natuurlijk. Toen ik daar mee klaar was dacht ik: ‘Dat nooit weer!’ Na een aantal jaren begon het weer te kriebelen en begon ik aan een HBO-studie. Ik had weer de gezamenlijk zorg voor de kinderen, die inmiddels al richting puberteit gingen. Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost, de combinatie van studie werk en gezin, maar wat heeft het me veel gebracht. Ik zei niet meer: ‘Dat nooit weer’, maar: ‘Voor alles is een tijd en een plaats.’

Nu ik een Post-HBO studie heb afgerond, is het niet per definitie zo dat ik door deze studies gelukkiger ben geworden in mijn werk. In mijn baan als winkelmeisje bij de bakker heb ik bijvoorbeeld enorm veel plezier gehad. In mijn laatste baan als wijkcoach was ik niet erg gelukkig. En dat vond ik zelf een beetje vreemd. Alles wat ik daarvoor had gedaan, leek een soort voorwerk te zijn voor deze baan. Al mijn werkervaring en alles wat ik had geleerd kwam van pas en wees naar de inhoud van deze baan. Ik twijfelde al vrij snel, en was bijna blij dat het voor een half jaar was. Toen wilden ze mijn contract verlengen. Ik voelde me er heel slecht over maar heb bedenktijd gevraagd. Mijn gevoel zei: ‘Stop ermee. Het past niet bij je’. Maar mijn ratio won het: ‘Je gaat toch zeker geen Nee zeggen tegen deze baan?! Dat zou wel echt oliedom zijn!’

Ik ben een aantal uren minder gaan werken en zwoegde verder. Het was niet zo dat ik slecht in mijn werk was, helemaal niet zelfs. Ik zette mij ook voor de volle 100% in. Maar toch voelde het als ploeteren. De punten om gelukkiger te worden in het werk waren allemaal aanwezig: Prettige collega’s/goede sfeer, optimale uitdaging in werk, goede leidinggevende, goede balans werk-privé, gevarieerd werk en zinvol werk. Maar het zat gewoon in mijzelf. Na veel nadenken, met daarbij ook de nodige tranen, besloot ik in samenspraak met mijn partner dat ik moest gaan stoppen met deze baan. Eenmaal die knoop doorgehakt, en dit met mijn leidinggevende en collega’s gedeeld, heb ik eigenlijk geen ‘rot-dag’ meer gehad in deze baan. Het idee dat dit eindig was, leverde voor mij veel rust op. Waarmee ik niet wil zeggen dat deze baan ‘een stomme baan’ is, integendeel. Ik was gewoon het niet passende poppetje.

In het boek ‘Gelukkig Werken’ van Onno Hamburger en Ad Bergsma staan zeven mythen over geluk beschreven. Op mijn Facebookpagina behandel ik komende week alle zeven mythen, en wat deze mythen voor mij hebben betekend of betekenen. Je bent van harte uitgenodigd om te reageren! 🙂

2 gedachten over “Work, work, work, work, work.

  1. Mooi geschreven Evelyn! Van Lilian kreeg ik de verwijzing.
    Beeldend en treffend de wisselende ervaringen in werk en de keuzes die je (soms niet) maakt.
    Groet Fred

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s