(Bijna) Niets is 100% puur goud

ZONDER WRIJVING

Elk vak, elke baan heeft zijn leuke en minder leuke kanten. Toen ik een eeuw geleden in mijn eerste vakantiebaantje meteropnemer voor een gasbedrijf was, kwam ik in de meest prachtige herenhuizen van mijn geboorteplaats. Prachtig, maar al die meters zaten in het souterrain, waar het veelal een stoffige bende was met enorme spinnenwebben. In een ander vakantiebaantje bij mijn vader op de zaak, moest ik dozen vouwen. Geestdodend werk, maar het verdiende lekker en er werkten vreselijk leuke jongens. Later, toen ik bij de thuiszorg werkte, vond ik het werk op zich niet veel aan: poetsen in andermans huizen. Maar wat waren de mensen waar ik kwam altijd blij als ik er was.

Op dit moment ben ik 46 jaar. Nog ruim 4,5 jaar verwijderd van de dag dat de oproep van de huisarts weer op de deurmat valt voor het vijfjaarlijkse bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Een goede zaak, daar niet van. Ik geef elke vijf jaar trouw gehoor aan die uitnodiging, hoewel ik persoonlijk heb andere visualisaties heb bij het woord ‘uitnodiging’: meer iets met wijn en borrelnootjes, maar goed. Het is zeker niet één van mijn favoriete bezigheden. De vorige keren liggen mij nog vers in het geheugen.

Een paar dagen voor D-Day, twee uitstrijkjes geleden, werd ik gebeld. Dat mijn eigen vrouwelijke huisarts de ochtend van mijn afspraak afwezig was. Ik kreeg een meerkeuzevraag: Of ik maakte een nieuwe afspraak, of ik kwam op het afgesproken tijdstip, en kreeg dan Het Consult met een Arts in Opleiding. Nou ja, ach, geen probleem. Die mensen moeten het ook leren. De assistente vermeldde nog dat hij mij uit de wachtkamer op zou halen. “Wat zei u mevrouw, is het een meneer?” “Ja het is een meneer. Is dat een probleem?” “Uhm, nee hoor, ik ben de kinderachtigste niet.”
De dag des oordeels kwam. Vóór mij was een jongetje van een jaartje of 3, met zijn vader. Binnen twee minuten had de Arts In Opleiding het jongetje aan het brullen, en binnen 4 minuten was het alsof het luchtalarm afging. Nou. Dat zag er veelbelovend uit. Even later werd het jongetje nogal bruusk door zijn vader afgevoerd. Ik denk dat Arts In Opleiding even tijd nodig had om weer tot zich zelf te komen (of de bloedspetters op te ruimen, kan ook) want het duurde een tijdje voordat hij mij kwam halen.
Ik hoorde mijn naam. Ik keek op, en stond oog in oog met Ken. Ken van Barbie. Maar dan met krul in zijn haar. Ik keek hem schaapachtig aan. Dit is toch zeker geen dókter? Hij keek de wachtkamer rond. Ik dacht: ‘Misschien kan ik hier nog ongemerkt ontsnappen.‘ Helaas zaten er buiten mij nog twee mannen, een meisje van een jaar of 16 en een mevrouw, ik schatte haar op een jaartje of 96. Ik overwoog om naar haar te wijzen en te zeggen dat zij Evelyn was, maar aangezien ik de enige was die er tussen de 30 en 85 uitzag -hij had vast mijn geboortedatum al gecheckt- zag ik in dat ik er niet onderuit kon en stond schoorvoetend op.

Hij schudde mijn hand en ging mij voor naar de spreekkamer. De nièuwe spreekkamer. De praktijk was heel recent nog uitgebreid, en er liepen zelfs nog mannen op het dak. Gelukkig zat er niet zo’n handige lichtkoepel in de spreekkamer. Ik zie mij daar al liggen en dat dan al die bouwvakkers daar boven langs dat raam lopen, brrr.
Eerst even een inleidend gesprekje. Hoewel: ‘inleidend’ is wel een vervelende woordspeling in dit verband. Het was een aardige knul. Ik dacht nog bij mezelf: Vroeger waren dokters toch altijd van die gedistingeerde heren? Die in leeftijd zeker 15 á 20 jaar scheelden met mij? Is dit nu een teken dat ik ècht oud word?
We hebben even zitten klessebessen over mijn medische verleden, maar ja, dat was met twee minuten uitgekauwd. Ik maakte nog een opmerking over de nieuwe spreekkamer en wilde beginnen over de architectuur van het gebouw, maar Ken was onverbiddelijk. Het Moment was nu dan toch echt aangebroken.

Er was geen apart kamertje. Hij vroeg of ik wilde dat hij er een kamerscherm neerzette. Ik zei: “Ja graag, als jij er dan ook achter blijft!” Haha, hij dacht dat ik een grapje maakte. Dat was niet het geval. Vanaf hier ben ik het allemaal even kwijt. Zodra er mensen met Eendebekken en soortgelijke instrumenten op mij af komen, gaat bij mij het lampje uit. Ik treed dan even buiten mijzelf, en zit in gedachten met mijn ogen dicht, handen voor mijn oren heel hard een liedje te zingen. Dat hielp. Best snel was het weer voorbij. Ik en Ken waren beiden opgelucht. Ken misschien nog wel meer dan ik, want toen ik zei dat ik niet snapte dat er mensen waren die voor het vak Gynaecologie kozen, knikte Ken mij net iets te wild en gretig van Ja. “Ik snap wel dat dat mooi kan zijn met die babietjes en zo, maar verder..” zei ik. Ken wist te vertellen dat tegenwoordig gekozen moet worden uit twee disciplines: Verloskunde en Gyneacologie. Ongelofelijk. Hoe ziek moet je zijn om daar voor te kiezen. Ken en ik stonden beiden even hoofdschuddend over deze kwestie na te denken. Nu de spanning er af was, werd het bijna nog gezellig. Na nog even (helemaal gekleed) over koetjes en kalfjes te hebben gebabbeld, zat ik voordat ik het wist al weer op de fiets. En weer thuis had ik een onverklaarbare trek in een sigaret.

Ik weet zeker dat Ken nu, tien jaar later, een goede arts is geworden. Hij wilde vast dit vak uitoefenen vanwege een gedrevenheid, een passie. Het is logisch dat het onderdeel ‘Uitstrijkjes Maken Bij Oude(re) Vrouwen’ niet zijn favoriete deel van het vak is. Maar each rose has its thorn. En de meeste rozen die zijn ontstaan vanuit passie en gedrevenheid, zijn de doornen waard. Pas als je door de doornen de roos niet meer kunt zien, is er een probleem.

Mijn missie is mensen (weer) in beweging te krijgen. Daarbij maak ik gebruik van verschillende technieken en interventies. Als professional heb ik in verschillende werksituaties en opleidingen kennis en ervaring opgedaan, als mens heb ik ervaren dat je met volledige oprechtheid en een open blik, met hier en daar een beetje humor, de ander kunt bereiken.

 

Een gedachte over “(Bijna) Niets is 100% puur goud

  1. Oh wat een hilarisch verhaal. Ik zou me ook heel ongemakkelijk hebben gevoeld bij Ken. Prachtig wat je vertelt over de wrijving en de glans en de roos met de doornen. Het leven gaat over rozen, maar wel met de doornen erbij. Juist dat maakt ze de moeite waard en zo is het leven ook… Hartelijke groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s