Wat moet, dat moet. Maar moet dat? En van wie?

 

Het veld van bewustzijn
Als je werk en een huishouden combineert, is het niet altijd pais en vree. Soms heb je je hoofd nog vol met dingen van je werk als je thuis bent en soms ben je tijdens je werk met je gedachten bij je gezin. Je privé- en je werkende leven zijn dan misschien wel zoveel mogelijk gescheiden, maar jij bent slechts één persoon. Uiteraard stel je je thuis wat anders op dan op je werk. Maar toch: jouw persoonlijkheid neem je altijd met je mee. Als je fulltime als moeder aan de slag bent is er helemaal geen scheidslijn en is het misschien nóg lastiger om je grenzen aan te geven.
Omdat een dag slechts 24 uur heeft, en je nu en dan toch ook moet slapen, is het soms schier onmogelijk om alle taken die je op je bordje hebt uit te voeren. Je hoofd heeft soms domweg niet voldoende geheugen om alles wat je te doen hebt ruimte te geven; er moet eerst iets uit voor er weer iets nieuws in kan. Planning en organisatie zijn onontbeerlijke eigenschappen. Maar tegelijkertijd kun je je ook afvragen of je alles wat je doet ook inderdaad moet doen. En of het NU moet. De ene keer is het goed om een keuze te maken op basis van je gevoel. De andere keer is het beter om je verstand te gebruiken. Maar hoe weet je nu wanneer je welk mechanisme moet gebruiken? Dat weet je niet. Vaak weet je pas achteraf of dat wat je anders deed, werkt of niet.

Toen mijn zoons nog vrij klein waren, ik en alleenstaande moeder was, 1 dag per week naar school ging voor mijn MBO-opleiding en 28 uur op een internaat werkte, heb ik het mijzelf dus vrij moeilijk gemaakt. In weken dat ik de het weekend vrij had, had ik op donderdag/vrijdag had ik laat-slaap-vroeg-dienst; ik begon om 15 uur op donderdagmiddag en kwam op vrijdagmiddag rond half vijf thuis, behoorlijk geradbraakt. Ik haalde ze op bij de oppas en uiteraard waren zij zo aan het eind van de week ook moe en daardoor waren we allemaal niet de zonnetjes in elkaars leven op die momenten. Ik ging er een beetje tegenop zien. Tot ik het inzicht kreeg dat IK en niemand anders de regisseur was van hoe deze namiddagen verliepen. Omdat ik zelf doodmoe was, reageerden de kinderen daarop met landerige hangerigheid met hier en daar een flinke woedebui, waarbij ze elkaar bijkans de hersens insloegen. Ik vroeg mij af of het andersom ook zou werken.
Ik besloot een experiment te doen. Nadat ik de jongens had na zo’n dienst had opgehaald, nam ik ze mee naar het pompstation. Daar mochten ze een ijsje uitzoeken, maar, zo vertelde ik hen, die was voor ná het eten. Vlug naar huis, ijsjes in de vriezer en de frietpan aan. Ik liep op mijn tandvlees, maar ik voelde: dit moet ik even uitproberen. De kinderen mochten samen een video uitzoeken, en ik parkeerde ze voor de tv. Ondertussen waren de frietjes klaar en kregen ze een bordje op schoot. Dekentje over de beentjes, en dat was voor mij het ultieme moment: eindelijk kon ik gaan zitten en uitblazen. De jongens waren muisstil, aten hun frietjes en daarna hun ijsje. Tegen de tijd dat alles op was, was ik weer een beetje bij gekomen en kon ik met gemak overgaan tot het avondritueel. Dit keer bleef het leuk en gezellig.
Ik achtte het experiment dus geslaagd. Ongezond en pedagogisch onverantwoord? Jazeker. Maar eens in de veertien dagen vond ik dat verantwoord onverantwoord. Bovendien vond ik een rustig en gezellig avondritueel op die momenten belangrijker dan een maaltijd volgens de boekjes. De ijsjes verving ik overigens door een feestelijk bakje verschillend fruit, ter compensatie.
Loopt het jou ook wel eens over je schoenen? Wat mij erg helpt in dat soort situaties is de volgende zin toepassen:
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?
Moet ik dit nu doen?

Soms is het goed om juist even de boel de boel te laten. Als je je opgejaagd voelt, is het soms juist beter om even gas terug te nemen, ook -of zelfs- als je het gevoel hebt dat je juist harder moet lopen.
Wat is jouw ervaring hiermee? Hoe ga jij om met stress? Of heb jij altijd alles onder controle?

Wanneer je het idee hebt: Hee, wat die Reidinga zegt, snijdt hout en daar wil ik meer van, dat komt mooi uit! Ik heb een ebook geschreven die ik je met alle liefde toe stuur. Gratis! 🙂
Vul hieronder je naam en mailadres in, en je vindt hem in je mailbox!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s