In a world where you can be anything, be kind.

Een jaar of vier geleden deed ik een experiment. In het kader van vrijwilligerswerk, want ‘In-between-two-jobs, duwde ik een oude heer die in een rolstoel zat, om een boodschap te doen in het dorp. Er kwam ons een jongen tegemoet, die ik niet kende. Dit was het experiment, hou je vast: Ik glimlachte naar hem. Hij glimlachte terug en, oh bonus, ook naar de heer in de rolstoel. Toen hij voorbij was zei de heer tegen mij: “Ken jij hem?” Ik zei “Nee”. “Ik ook niet”, zei hij, “maar wat een aardige jongen!” 

Ik vond dat zo leuk, dat ik dit tegenwoordig elke dag doe wanneer ik op de fiets zit. Ik lach niet als een chimpansee in de stress, maar gewoon open en vriendelijk naar mensen die ik tegenkom. Ik ben eigenlijk nog nooit teleurgesteld. En, het meest belangrijk: ik word er blij van! Net als de ander, hoop ik, maar dat is niet mijn primaire doel. Soms lachen mensen zelfs naar mij, terwijl ik niet eens in de gaten heb dat ik zelf begonnen was. Het is zo’n eenvoudige manier om jezelf én een ander een leuk moment te bezorgen, dat ik mij inmiddels afvraag waarom ik dat niet veel eerder deed.

Als puber keek ik eigenlijk altijd boos. Ik maakte boos een proefwerk, boos op de fiets, deed bozig mijn krantenwijk en zat boos aan tafel met het eten. Ik wás niet boos, maar mijn gezicht had zich blijkbaar zo gevormd en stond zo in de ‘ontspannen’ stand. Ik wisselde dat af met uren de slappe lach om niets met vriendinnen, wees niet bang. 

In de hedendaagse wereld is er zoveel gedoe, zoveel oordelen, overtuigingen, haantjesgedrag en ellebogenwerk, dat het bijna normaal is. Maar er gebeuren ook zoveel mooie dingen! Als je er maar oog voor hebt. En nee, het is niet altijd wereldschokkend of groots en meeslepend. 

Mijn mooiste moment van vorige week was donderdagmiddag. Ik stond bij het post-afhaalpunt in de supermarkt om mijn bestelde tuinkussens op te halen. Geen zware doos maar wel een moeilijk formaat en slecht te hanteren voor iemand wiens logisch denken niet optimaal is. Ik stond er een beetje mee te schutteren, bedenkend hoe ik dit nu het beste kon doen, toen er een jongen van een jaar of 12 langs liep, een boodschappenkarretje duwend, naast zijn moeder. Hij zag mij hannesen, duwde het karretje naar zijn moeder en riep: “Zal ik u even helpen?!” Wat een heerlijk joch! Hij hielp me de doos naar mijn auto te tillen, en constateerde droog dat het met geen mogelijkheid in mijn Volkswagen Up ging passen. Ik besloot de doos leeg te pakken en zo kreeg ik alles mee. Hij wilde me hier zelfs nog mee helpen, de held. 

Hij maakte mijn dag, en ik was helemaal blij nadien. Hij waarschijnlijk ook, gezien zijn stralende lach en zijn moeder niet te vergeten die bijna uit elkaar knapte van trots. Ook waren er enkele voorbijgangers die het aanschouwden en moesten glimlachen. Één simpele daad van een jonge gozer die meerdere mensen een klein geluksmomentje bezorgde. Zo eenvoudig is het dus. 

Van welk gebaar die je ooit van iemand kreeg werd jij blij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s