Die anderen doen ook maar wat

Er was ooit, lang, lang geleden gelukkig, een tijd dat ik niet eens wist of ik wel goed genoeg was voor een minderwaardigheidscomplex. En het duurde een aantal jaartjes voordat het helemaal was weggeëbt. Op de piek van mijn complexje voelde ik me klein en onbelangrijk. Toen was ik inderdaad alleenstaande moeder geworden, wat ik van tevoren nooit had gedacht en al helemaal niet had gewild. Mijn zoons waren 2 en 4, ik ging 1 dag per week naar school voor de opleiding SPW, ik had een baan van 80% in een zorginstelling voor jongeren met complexe problematiek, ik volleybalde twee keer per week en oh, ik had ook nog een huishouden. Altijd met vriend Minderwaardigheidscomplex op de achterbank als ik onderweg was naar school of werk. Achter me staand als ik de was ophing. Aan mijn been hangend wanneer als ik me binnen groepen bewoog zoals collega’s of het volleybalteam. Samen met mijn vriend Minderwaardigheidsomplex had ik een thuis van mijn huurwoning gemaakt. Natuurlijk wel met hulp van vrienden en familie, maar elke beslissing over kleur en interieur moest ik in mijn eentje nemen. Dat is niet leuk, het is veel leuker om dat met zijn tweetjes uit te zoeken.

Het co-ouderschap was uitstekend geregeld. Ik was, samen met vriend Minderwaardigheidscomplex, met mijn werkgever overeengekomen dat ik als enige in mijn team een vast rooster had: dat was een stuk duidelijker voor de kinderen en het was zo veel gemakkelijker het co-ouderschap in de praktijk te brengen. De opleiding doorliep ik zonder hertentamens. De kinderen liepen er geliefd, gepoetst en gevoed bij, en ook al was mijn tuin soms een jungle, het huis was een redelijk schoon en opgeruimd thuis. Ik sloeg geen volleybaltraining of wedstrijd over.

Nu terugkijkend zie ik een vrouw met enorme spierballen en veerkracht. Toen zag ik mezelf alleen maar als mislukt (mijn huwelijk), iemand waar anderen vooral last van hadden (mijn collega’s), iemand die zich sociaal wat onhandig bewoog (mijn teamgenoten op volleybal en mijn klasgenoten), en last but not least: nog lelijk ook.

En ja hoor, ik werd best wel bevestigd door familie en vrienden, maar ik geloofde ze gewoonweg niet als ze zeiden dat ze het maar knap vonden hoe ik alles staande hield. Ik was de enige die wist hoe wanhopig ik me soms voelde, hoe ik stond te janken onder de douche en hoe klein ik me voelde: het kwam gewoonweg niet bij me binnen. Ik voelde doorlopend ogen op me gericht, van iedereen.  

Toen Vriend Minderwaardigheidscomplex eindelijk aanstalten maakte om te vertrekken, sloeg hij nog eenmaal flink toe. Ik ging met een goede vriendin, ook net gescheiden, op vakantie naar Kos. Daar hebben we de eerste dagen niets anders gedaan dan zon, zee, cocktails en anderen becommentariëren. “Kijk die daar dan met die lelijke zwembroek”. “Zie haar dan met dat rare kapsel”. ‘Naaah, zo ga je toch niet met je kinderen om?!” Enzovoort enzovoort. 

De druk van vrouwen op elkaar om mooi te zijn, om gekleed te gaan volgens de laatste mode, een trouwe vriendin te zijn, een goede dochter, niet te veel te werken, maar ook niet te weinig, een goede carrière te hebben maar ook weer niet te goed, aantrekkelijk te zijn, maar ook weer niet té (want dan ben je een gevaar voor hun man), een leuk, gezellig huis te hebben, goed te kunnen koken, etc etc. Vrouwen nemen elkaar constant de maat. Je weet: als je met je kop boven het maaiveld uitkomt, dan gaat-ie eraf. Als je anders bent dan de anderen, lig je eruit. Je weet dat er over je gepraat wordt, en vaak ook niet op een al te aardige manier. Dat maakt dat vrouwen het op alle fronten goed willen doen. Ze worden namelijk op al die verschillende fronten ook keihard beoordeeld door andere vrouwen, op straffe van uitsluiting. Uit: Vreneli Stadelmaier. ‘F*ck die onzekerheid

Aan het eind van dag drie, na vrijwel doorlopend commentaar op anderen leveren, waren zelfs wij het zat. We kregen door dat we onze eigen onzekerheden projecteerden op anderen. Maaien voordat je gemaaid wordt. Daar op Kos, met ons tweetjes in een soort van oordeel-mijzelf-en-de-ander-de-hele-tijd-snelkookpan werd het ons ineens duidelijk: Het was een enorme energielek om steeds zo enorm op anderen en hun tekortkomingen te letten. Die energie konden we beter in onszelf en ons plezier stoppen. Dat hebben we dan ook gedaan de rest van die vakantie. En dat was een stuk aangenamer.

Het grootste deel van vriend Minderwaardigheidscomplex kon ik achterlaten op Kos. Soms ontmoet ik hem nog eventjes, hoor. Dan knik ik hem kort toe en ga mijn eigen weg. Want ik weet dat hij het in principe niet slecht bedoelt. Ergens wil hij mij juist beschermen tegen de harde buitenwereld, die ook maar een eind in het wilde weg oordeelt en mij misschien wil maaien, om zelf niet gemaaid te worden.

Iedereen dóet maar wat! Juist degenen met de grootste mond en het makkelijkste voorkomen zijn vaak de grootste tobbers. Neem nu maar van mij aan, want ik ben er zelf eentje. Proud to be a Tobber!

 

Gratis zwiepersessie

Loop je vast en kun je wel een positieve zwieper gebruiken? Meld je dan aan middels onderstaand aanmeldformulier voor een gratis Zwieper-sessie via Skype!  In de Zwieper-sessie kan ik jou gegarandeerd 2 tips geven waar je mee verder kunt! Gratis!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s