Kalm aan en rap een beetje*

Soms heb je van die dagen dat je ‘sochtends in de spiegel kijkt en denkt: Okee! We gaan er lekker tegen aan vandaag! Je haar zit meteen in model, je hebt energie voor tien, je huid straalt, je kinderen/partner/ het verkeer werken mee, je weet precies wat je te doen staat en je collega’s/ clienten/klanten/ patiënten liggen aan je voeten/ doen wat goed is voor henzelf én voor jou. Aan het einde van de dag heb je nog energie over om uitgebreid te koken/ het huis te soppen/ naar de sportschool te gaan.

Afgelopen maandag was niet zo’n dag voor mij. En de tendens heeft zich eigenlijk tot vandaag aan toe voort heeft gezet. Mijn werklaptop die euh nou ja, ‘een soort van kwijt’ was. Ik had hem nodig voor mijn eerste client, die al zat te wachten. Ik ben naar huis gescheurd om hem op te halen, maar helaas lag hij helemaal niet bij mij thuis. Lichtelijk hyperventilerend kwam ik weer terug op kantoor (“Hoe leg ik dit uit aan mijn werkgever?”), waar ik ontdekte dat ik hem vrijdagmiddag aan de lader op de grond had gelegd. Wist ik wel! Een half uur later dan gepland kon ik mij eindelijk wenden tot mijn client. En dan is het nog maar maandagochtend 9 uur en heb ik nog niet eens koffie gehad ook.  Verder heb ik moeten wisselen van wachtwoord waardoor agenda’s op de een of andere manier niet wilden synchroniseren, wind tegen op de fiets op weg naar mijn werk, een regenbui terwijl ik net op de fiets naar huis wilde stappen na een 10 urige werkdag, en dan heb ik het nog niet eens over de perikelen van de maandelijkse stonde.

Uiteenlopende ‘problemen’ dus, die eigenlijk niet eens echt problemen waren, alleen maar in mijn eigen perceptie. Ik loop nog regelmatig in die valkuil. Ik heb dan ineens een stuk minder geduld met mezelf, en ja, ook met mensen om mij heen. Mijn hoofd tolt en maakt overuren, ik zie beren op de weg en maak me druk over, ja waar over eigenlijk? Alles! Het duurde dit keer weer even om me te realiseren dat het na een glorierijke periode soms gewoon even wat minder soepel verloopt. In de natuur is dat zo mooi geregeld: na de bloei sterft alles af, en verdwijnen sommige bloemen en planten zelfs helemaal onder de grond, om -op zijn eigen tijd- weer boven te komen in volle glorie en uitbundig te bloeien.

Sommige dagen hebben nu eenmaal wat meer ‘zand’ dan andere dagen. En andere dagen verlopen nu eenmaal een stuk gemakkelijker. Dat kan afhangen van veel verschillende factoren: zorgen die je hebt, of je plezier hebt in je werk, hoe je relatie verloopt, de kinderen die aan het puberen zijn, je ouders die misschien wat meer zorg vragen dan voorheen, en ja, ook de stand van de maan. Neem je zelf daar serieus in: je kunt niet altijd stralen.

Wat helpt is compassie te hebben met jezelf. Doe iets wat je fijn vindt om te doen. Schakel een tandje terug, neem op tijd pauze en realiseer je dat je later weer in vol ornaat aan de gang bent. 

En vooral: Heb geduld met jezelf. 

*Herman Finkers

Gratis zwiepersessie

Loop je vast en kun je wel een positieve zwieper gebruiken? Meld je dan aan middels onderstaand aanmeldformulier voor een gratis Zwieper-sessie via Skype!  In de Zwieper-sessie kan ik jou gegarandeerd 2 tips geven waar je mee verder kunt! Gratis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s